Dat was alweer het laatste rondje Bussloo van dit seizoen, met een hele delegatie van de Hammeler-wandelaars. Heerlijk weer, heerlijk gewandeld, de honden hebben genoten.
Alle honden naast elkaar laten zitten voor de obligate brugfoto lukt nog niet echt :).
Foto's in het Bussloo-album op Flickr.
Dat hadden we al een tijdje niet gedaan, een zondagochtendwandeling!
Heerlijk gewandeld in het Grote Veld. De zon kwam langzaam door de mist, er lag nog een dun laagje ijs op de plassen (voor het eerst, deze winter) en we hebben zelfs reeën gezien, er staken er drie een eind voor ons het pad over.
Helaas voor Tara, want die moest daarom een heel stukje aan de lijn om te voorkomen dat ze er als een dolle achteraan zou gaan.
Charly en Benny, maltezers-en-nog-iets, respectievelijk zeven en elf jaar oud. Ze komen een midweekje logeren...
Ze waren al een paar keer (met hun eigen baasje) meegeweest naar ons losloopgebied met aansluitend koffie hier op het terras, dus helemaal vreemd was het niet, maar dat neemt niet weg dat ze very put out waren toen ze hier zondagmiddag zomaar achtergelaten werden. Het heeft wel een uur of twee geduurd voor het blaffen, piepen en proberen onder het hek door te kruipen een beetje begon af te nemen. Charly heeft goed gegeten, Benny kreeg geen brokje door z'n keel (maar wel het kloddertje verse pens dat bovenop de brokjes lag). In de loop van de avond werd het allemaal wat rustiger, maar op een gegeven moment ga ik naar bed, en dan moeten ze zien dat ze voor zichzelf een plekje vinden. Beneden in de kamer staan twee keurige mandjes, maar beneden blijven was duidelijk geen optie. Charly heeft wat aan mijn deur gekrabd, Benny werd uiteindelijk stil, maar heeft dat niet langer volgehouden dan tot een uur of vijf. Pfff.
Maandagochtend hetzelfde verschijnsel als toen Gesa hier logeerde: ze verliezen je geen seconde uit het oog en lopen zelfs mee tot onder de douche :). Maar naarmate de dag vorderde werd het steeds rustiger. Charly is al aardig op z'n gemak, maar Benny is kennelijk meer aandacht en zachtere kussens gewend dan hij hier krijgt. Bovendien is hij nogal kouwelijk, en zowel buiten als bij mij op de vloer kan het fris zijn. Hij kan zelf niet op de stoelen springen, dus hij moet erop getild worden (eigenlijk wil hij op schoot, maar daar ben ik niet zo'n fan van). Inmiddels hebben we zowel binnen als buiten een geschikte stoel voor 'm gevonden. En hij moet nog als een puppy in de gaten gehouden worden om ervoor te zorgen dat hij naar buiten gaat zodra hij opstaat :).
Dinsdag. Gisterenavond de mandjes boven gezet en iedereen heeft goed geslapen. In het losloopgebied gaat zelfs Benny zelf op avontuur (niet àl te ver weg, uiteraard). Ze wilden vanmorgen niet eten, eigenaardig, want gedroogde-pens-beloningsbrokjes eten ze allebei met smaak. Het hysterische gedoe in de auto wordt ook stukken minder, inmiddels blijven ze netjes zitten (al moest ik dat wel even nadrukkelijk duidelijk maken...).
De kip ook weer losgelaten gisterenmiddag. Charly zou er graag even aan snuffelen, terwijl de kip hem nog een beetje een engerd vindt, maar ze beginnen elkaar inmiddels aardig te negeren.
Vanmiddag moet ik op de bus, dus maar even boodschappen gaan doen om te kijken hoe het "alleen thuis blijven" gaat. Prima, voor zover je dat kunt beoordelen. Ze hadden zich boven teruggetrokken.
Met een redelijk gerust hart vertrokken voor mijn busdienst. Hoorde later van FT (die toevallig even bij de buurman moest zijn) dat Charly op de vensterbak naar hem had staan blaffen. Een uurtje na mijn vertrek is C komen oppassen (anders waren ze met z'n vieren vier uur alleen geweest, dat leek me wat veel van het goede) en ze heeft uiteraard eerst Benny van boven gehaald en 'm buiten gezet :). Ze hebben weer vrijwel niets gegeten, maar verder ging het allemaal goed.
Woensdag. Hèhè. Ingeburgerd. Prima geslapen, heerlijk gewandeld, rust in de auto (ook bij het in- en uitstappen), de rest van de dag rustig ergens liggen en - eindelijk - achter elkaar hun bakjes eten leeggeschrokt. Nu was het ook wel héél lekker eten, met stukjes vers hart en overgoten met voortreffelijke runderbouillon met groente, maar het is heel geruststellend om een hond gewoon te zien schrokken in plaats van even aan z'n eten ruiken en dan achteruit te stappen. Er is ook niet meer in huis geplast sinds maandagavond (maar ik vertrouw er nog niet helemaal op dat dat vanzelf gaat, dus wat dat betreft blijf ik 'm nog even als puppy behandelen).
Ik had zelf vanmorgen geen fototoestel bij me, dus hierboven een foonfoto van RT. We waren met acht honden, Truusje ontbreekt op de foto, die was net de bal uit het water aan het halen. Charly en Benny gedragen zich alsof ze hun hele leven in een roedel van acht geleefd hebben, er valt geen onvertogen woord.
Overigens: met vier honden door het losloopgebied banjeren is a piece of cake, maar wandelen met vier aangelijnde honden is nog een hele uitdaging!
Donderdag. Meer dan een uur rondgekluund in het losloopgebied, en met vrolijke, vieze maar voldane hondjes thuisgekomen. Benny gaat dapper mee door het hoge gras om Jess op te halen. Foto's in de Losloopgebied-set op Flickr.
Ze blijven een beetje finicky met eten - tenzij er lekkere hapjes doorheen zitten. Zolang ze opgewekt rondrennen met heldere oogjes en koude, natte neusjes krijgen ze blijkbaar toch genoeg binnen
Vrijdag. Alsof ze hier altijd gewoond hebben :).
ETA: Ben trouwens trots op Tara en Jess. Niet alleen zijn ze superbeleefd gebleven tegen die twee kleine bemoeizuchtige hondjes, ze hebben ook binnen twee dagen geleerd om rustig in de keuken op hun eigen eten te blijven wachten terwijl ik de bakjes voor de kleintjes op het terras neerzette!
Dit is waarom er eigenlijk een bankje en een koffie-automaat in het losloopgebied zouden moeten staan. De honden kijken toch niet meer naar hun baasjes om :).
Eerste "bewegende dieren" foto's met het nifty fifty lensje. Dat zoom with your feet is even wennen, maar het worden wel scherpe foto's.
Dat was al weer het laatste woensdagochtend-rondje Bussloo van dit seizoen... Met stralend lenteweer, dat wel.
Tara had geen tijd om te wandelen, vanmorgen, want ze moest naar een workshop :).
En wel de workshop Hersenwerk voor Honden, georganiseerd door mijn KC en gegeven door Inge van Harte. Theorie en praktijk van allerlei manieren om je hond z'n hersens te laten gebruiken, reuze interessant allemaal. Allerlei puzzeltjes zoals lapjes optillen, bekertjes kantelen, zoeken in een ballenbak of zoeken in gestapelde autobanden.
Tara had er schik in, uiteraard, want naast hardlopen vindt ze zoeken en peuteren om hapjes te bemachtigen het leukste wat er is (ze heeft dat in haar eigen tijd al genoeg geoefend, tenslotte). Een eierdoosje openmaken was al helemaal een eitje, dat kon ze vier jaar geleden al :).
Iedere hond kan natuurlijk iets slopen om bij de inhoud te komen, maar de kunst is om het voorzichtig en beheerst te doen.
Het is bijna jammer dat je zo druk met je eigen hond bent dat er nauwelijks tijd is om naar de anderen te kijken, want het is fascinerend om te zien hoe verschillend al die honden het aanpakken. Afgezien van fysieke verschillen (als je een breed hoofd met een stompe neus hebt, is het moeilijker om iets uit een bekertje te vissen dan wanneer je een puntneus hebt), zijn er ook grote verschillen in motoriek en in aanpak. Sommige honden gebruiken hun poten (Tara, bijvoorbeeld), bij andere honden komt dat niet eens op.
Foto's in een Flickr setje.
Nadenken is een vermoeiende bezigheid voor honden, na afloop was Tara bek af.
Damn!
Ik rijd al een jaar of twee op de buurtbus, dus Tara zit al een jaar of twee op vrijdagmiddag alleen thuis - al is dat meestal met Jess samen. Mijn laptop + muis staan gewoon op de tafel. Ook al die tijd al. Nou wist ik al wel dat ze op de tafel springt als ik niet thuis ben (er staan poot-afdrukjes op)... Vandaag heeft ze kennelijk de muis van de tafel gegooid en 'm vervolgens gesloopt.
En trouwens ook een plastic tas met bollen wol opengebeten en de bollen eruit gehaald. Gelukkig is het breiwerk zelf (waar ik al drie weken mee bezig ben) gespaard gebleven, anders had 't me een stuk meer moeite gekost om de kalmte te bewaren.
Irritant. Ik had juist de indruk dat het alleen-thuis-blijven steeds beter ging.
ETA een week of wat later: Intussen pieker je je suf hoe het komt dat een hond waarvan je dacht dat ze prima alleen thuis kon blijven ineens weer zó in haar oude slechte gewoonten vervalt (want toen ik haar pas had gebeurde het om de haverklap).
En ik denk dat ik eruit ben: honger.
Oeps!
Tara wordt in de winter altijd hartstikke mager omdat ze zoveel energie nodig heeft om warm te blijven. Normaal gesproken krijgt ze dan ook meer voer in de winter, maar omdat het nog niet echt koud was, had ik daar dit jaar nog niet aan gedacht. Het was me één of twee dagen voor het muis-incident al wel opgevallen dat ze te mager werd en ik dat ik daar iets aan moest doen.
Waarschijnlijk is ze op tafel gesprongen omdat er nog wat kruimels lagen, heeft ze toen de muis van tafel gestoten, en 'm vervolgens opengemaakt om te checken of er iets eetbaars in zat. Ook de zak met wol zal wel om die reden opengemaakt zijn.
Inmiddels krijgt ze bijna twee keer zoveel voer als in de zomer, is ze weer goed op gewicht, en blijft ze weer probleemloos alleen thuis (al zorg ik wel dat er geen kruimels op tafel blijven liggen en dat de muis buiten bereik ligt :)).
(Trouwens: mijn splinternieuwe muis bevalt uitstekend, stukken sneller en meer responsive dan de oude!)
De Polbrug: een sterk staaltje Hollandse weg- en waterbouw, dat gisterenmorgen in één keer netjes op z'n plek over het Twentekanaal gelegd is. We zijn toch maar even gaan kijken :). Het hele gebied rond de brug en de nieuwe weg is nog met grote hekken afgezet, maar ja, als je te voet bent kun je even door de struiken en over een landbouwpaadje en dan sta je zomaar in een prachtig groot en geheel verlaten gebied. De honden hebben ervan genoten!
Alweer de laatste keer, dit seizoen: een rondje Bussloo. Heerlijk - het was ook schitterend weer, vanmorgen, al begon het al een beetje dicht te trekken (en vanmiddag was het ronduit koud en regenachtig).
Ik maak over het algemeen twee keer per dag een wandeling met de honden, maar laten we wel wezen: ik loop dan het losloopgebiedje rond, nog geen twee kilometer, en als ik stevig doorloop ben ik in twintig minuten rond. Soms doe ik er haast een uur over, want je loopt te kuieren en te kletsen, balletjes te gooien, rond te kijken, Jess op te halen als ze te druk met haar projecten om te komen als ze geroepen wordt. Heerlijk om te doen, maar wandelsport is het niet :).
C daarentegen wandelt een stuk serieuzer: niet alleen gaat ze één keer per week na het werk (in de winter is dat: in het donker!) met een aantal vriendinnen een uur op pad, ze heeft ook een Achterhoek Wandelingen boekje van de VVV aangeschaft, en zoekt elk weekend een stevige wandeling uit. Ze had al een paar keer gevraagd of ik meeging en vanmiddag kwam het er eindelijk van.
Een stuk van de Berkelvallei wandeling - en dat bleek bijna negen kilometer te zijn. Pfff. Maar wat een prachtige wandeling! Door bos, door weiland, langs de Berkel, geweldig. Op de foto de Warkense Molen. Het weerbericht is de hele week al matig (koud voor de tijd van het jaar en veel buien) maar het weer zelf valt steeds reuze mee, vanmiddag ook, het was perfect wandelweer.
Voor de honden zijn dit soort wandelingen - stukje los, stukje aangelijnd - ook heerlijk. Helemaal leuk is dat Jess, die toch al een jaar of tien moet zijn en bovendien een krakkemikkige achterhand heeft, enorm geniet en de hele weg blijft rondrennen!
Het kaartje is automatisch aangemaakt door het tracking appje dat C op haar foon heeft. Leuk!
Als een kip iets lekkers vindt, roept ze meteen de andere kippen erbij om te komen delen.
Als een hond iets lekkers heeft, geldt het principe "wie het heeft mag het houden - en verdedigen".
De honden zijn onvoorstelbaar tolerant tegenover de kipjes, maar een kip gezellig laten meepikken van een vers bot terwijl je het nota bene in je mond hebt... dat gaat echt te ver.
Ze proberen dan ook ondubbelzinnig duidelijk te maken dat er grenzen zijn en dat doen ze keurig volgens het boekje. Het hondenboekje welteverstaan. Eerst een freeze, dan aanstaren, dan een lip optrekken, dan grommen, dan tanden laten zien... Maar de kipjes hebben dat boekje niet gelezen, dus uiteindelijk is er een echte grauwende uitval nodig - overigens nog steeds zonder een veer te krenken - om het kwartje te laten vallen. Dan pas stuift de kip diep beledigd weg, luidkeels mopperend op zulk asociaal gedrag!
Het valt niet mee om een goeie actiefoto van een springende hond te maken :). Gelukkig is het ook een keer wel gelukt.
Met C en de moeder van JD een groot rondje Bussloo met patat :). Lekker gewandeld, aanvankelijk koud en mistig, maar tegen de tijd dat we aan de koffie zaten met een waterig zonnetje.
Onderweg zo'n vogel gezien waarvan JD ooit zei: "Ah, kijk, die zwaan probeert zichzelf te verdrinken!".
Met EB gewandeld achter Kasteel Vorden - wat een prachtige omgeving! Een losloopgebied met brede zandpaden, grote bomen, en een prachtig slingerend riviertje met de prozaïsche naam Veengoot. EB heeft deze week Daisy te logeren, een originele galgo. Een atleet, een blije gup en een hautain mormel, allemaal verenigd in één hond die onwaarschijnlijk hard kan lopen. Ik dacht altijd dat ik een slank en snel hondje had, maar vergeleken bij Daisy is Tara maar een amechtig rolmopsje :).
De wandeling was zó leuk, dat we 'm zaterdagochtend nog een keer gedaan hebben, dit keer met FT en z'n herders. De foto's staan hier. Helaas beide keren nogal somber weer, al was het niet koud, dus ook wat somber getinte foto's. Hopelijk is er snel een gelegenheid om het met helder weer nog 's te proberen.
Vanmorgen met C voor de verandering een stadswandeling gemaakt: over de Berkel, een klein stukje door oud Warnsveld, en door Zutphen langs de Hanzehof en achter de Deventerstraat weer terug. Erg leuk en heel verrassend, want in Zutphen zijn allemaal kleine aan elkaar geschakelde losloopgebiedjes. Een afwisselende wandeling, ook al moeten de honden hele stukken natuurlijk wèl aan de lijn. Alles bij elkaar hebben we bijna 7 kilometer gelopen - en in een pittig tempo, ik had er de volgende dag zelfs een beetje spierpijn van :).
Photos by C. Kaart op G Maps.
Al sinds de eerste dag dat we samen zes honden hebben, wil ik een leuke sixpack-foto maken: alle zes de honden fotogeniek op één foto. Je hebt dan zo'n vaag visioen van zes samen spelende honden, of zes honden die naast elkaar op de camera af komen rennen... Maar de werkelijkheid is weerbarstig :).
Hierboven de enige foto waar ze alle zes op staan. En hieronder een foto met vijf (ja, het zijn er echt vijf!).
Wandelen op Bussloo bij tien graden vorst! Het hele meer is bevroren - waarschijnlijk houdt het wel, zeker langs de randen, maar het ziet er toch een beetje eng uit, er zijn nog een hoop wakkerige plekken te zien. De sneeuw die erop ligt bestaat uit grote kristalstructuren. Mooi, allemaal, we hebben heerlijk gewandeld ondanks het feit dat C gisterenavond in de gladheid een knieblessure had opgelopen.
Daarna lekker koffie op het terras... ik overdrijf, we hebben de koffie binnen opgedronken, maar met al die zon kon je best even buiten zitten :). Nog even gekeken of het Mpemba effect ook bij daglicht werkt (ja, dus, duh). En op de vijver bij Voorstonden is ouderwetse Hollandsche ijspret te zien, prachtig gezicht.
En dan ineens rijd je in een kerstkaart...
Prachtig om te zien, daar niet van, maar als je in een bus met passagiers rijd is het toch niet zo leuk. Er werd wel veel gestrooid, maar het sneeuwde nog meer, bovendien werkt dat zout nauwelijks vanaf een graad of zeven vorst. Het was op veel plaatsen dan ook knap glad. Even flink doorrijden om op schema te blijven was er echt niet bij. Ik liep steeds verder achter op de dienstregeling, maar gelukkig waren de passagiers vooral blij dat er überhaupt gereden werd, en niet boos omdat de bus te laat was :).
Kennelijk had ik thuis de keukendeur niet goed dichtgedaan, want toen ik thuis kwam had Tara zichzelf in de keuken opgesloten, tsja... Niet alleen de afvalbak leeggehaald, maar vanaf de tafel op haar achterpoten mijn eierrekje van de hoge plank afgetrokken en alle negen voortreffelijke krieleitjes verorberd, ik heb er althans helemaal niets van terug kunnen vinden. Tsk. Ze had overigens over het hoofd gezien dat er een pakje pens stond te ontdooien op het aanrecht - of ze was er nog niet aan toegekomen, natuurlijk.
Ik heb een klein autootje. Het is dan ook onmogelijk om een foto van de achterbank/kofferbak (die zijn samengevoegd) te maken terwijl je erin zit, daar zou een echte fish-eye lens voor nodig zijn.
Maar: je kunt er met gemak drie middelgrote honden in vervoeren, sterker nog, ze kunnen er alledrie languit in liggen :).
Het is grijs en het miezert. Maar het waait nauwelijks en het is helemaal niet koud, dus prima weer voor een uitgebreid rondje Bussloo. En de kiosk was open, dus ook nog lekker koffie met appelgebak en een koekje voor de honden.
