Dumpkip

Daar sta je dan, midden in het bos, met een kip(m/v) onder je arm...
Ter hoogte van de stuw in het losloopgebied klonk ineens het geluid van een verschrikte kip. Bleek dat Tara in het struikgewas een kip had gevonden, waar ze vervolgens enthousiast achteraan ging. Luisteren ho maar! Nadat ze het beestje een greppel ingejaagd had lukte het pas om haar aan te lijnen en aan Rik te geven, zodat ik zelf de kip uit het water kon gaan vissen.
Ik stond me al af te vragen hoe ik een losse kip in de auto mee moest nemen met twee losse honden achterin, maar gelukkig kwam Nicole net aan lopen. Zij had de kip gisteren ook al gezien. Waarschijnlijk gedumpt, dacht ze. En ze bood aan om snel naar huis te lopen en met de auto terug te komen met een kattentransportmand. Intussen zijn wij, met kip onder de arm, een kwartier teruggelopen naar onze auto's.
Thuis heb ik 'm in de ren gezet en gevoerd - het was een heel hongerig kipje! Mijn eigen kip vindt 'm machtig interessant.
De grote vraag is nu: is het een kip of een haan?

De Waanzinnige

We noemden mijn moeder wel eens De Waanzinnige met de Snoeischaar, omdat ze vaak bij het wandelen met een snoeischaar in de kontzak liep - en 'm gebruikte.
Het is genetisch, blijkt.
Ik heb ook allerlei openbaar groen lopen snoeien, eerst bij de zwembadhalte, omdat de takken zo ongeveer de bus inzwiepten toen ik stopte om een passagier te laten uitstappen. En vanmorgen bij de parkeerplaats van het losloopgebied, omdat ik niet meer kon zien of er iets aankwam als ik wegreed.

Ik had de snoeischaar al in mijn handtas bij een bijeenkomst van de buurtbus, eerder vandaag. Het kwam ter sprake terwijl ik daar zat met nog twee bestuursleden. Bart heeft er een foto van gemaakt...

Gezellig, zulke hondjes :)

Dit is waarom er eigenlijk een bankje en een koffie-automaat in het losloopgebied zouden moeten staan. De honden kijken toch niet meer naar hun baasjes om :).
Eerste "bewegende dieren" foto's met het nifty fifty lensje. Dat zoom with your feet is even wennen, maar het worden wel scherpe foto's.

Rukwind

Het waaide flink, vanmiddag, maar dat het zó hard waaide had eigenlijk niemand in de gaten. Het pad in het losloopgebied was grondig versperd door een tak zo groot als een hele boom. Op de onderste foto is te zien waar hij van de stam afgerukt is.
Het was een eigenaardig gezicht.

Oranje

Ik had een vaag voornemen om vandaag iets oranjes te fotograferen, maar ik had niet verwacht dat de gelegenheid zich vanmorgen al zou voordoen in het losloopgebied :). Geen camera mee, natuurlijk, dus een foonfoto.
Zo'n troonswisseling is trouwens een mediaspektakel van bizarre proporties, maar het effect is geweldig: je kunt hier in de wijk een speld horen vallen. Heerlijk!

Houdt nooit op

Iedereen die ik vanmorgen tegenkwam in het losloopgebied zei "Ben je het ook zo zat?" in plaats van goeiemorgen.
Leek het vorige week even wat beter weer te worden, vervolgens werd het weer vreselijk koud ('s nachts lichte vorst, overdag rond het vriespunt, snerpende noordoosten wind) en nu is het ook weer gaan sneeuwen. Tsjongejonge.
Maar de vooruitzichten zijn voorzichtig positief...
Ik ga ook lekker niet schuiven, want het dooit en morgen zou het nog iets meer moeten gaan dooien.

ETA Inmiddels drie uur 's middags en het sneeuwt maar door. De kip komt regelmatig op de vensterbank zitten om te vertellen dat ze er ook schoon genoeg van heeft.

BAM!

Precies op het moment dat ik de hoek om kwam, stond daar een boom op z'n point of no return. Bam! Vlak voor mijn neus. Dan lijkt zo'n boom nog een stuk groter :).
Ze moesten eerst alle zijtakken erafzagen voordat hij weggesleept kon worden.
Allemaal onderdeel van een groot dunningsproject aan het begin van de weg en rond de ingang van de Engelenburg.

ETA. De volgende ochtend nog meer spektakel in het losloopgebied: hondje door het ijs. De bal rolde van de kant naar het midden van het gammele ijs op de beek. Tara liet zich terugroepen, Floor stond nog te aarzelen, maar Daantje bedacht zich geen moment (je bent een terrier of je bent het niet, tenslotte) en liep het ijs op. En zakte er in het midden door. Koppie onder, in eerste instantie. Arme RM had geen keus en maakte zich klaar om zelf de beek in te lopen, maar gelukkig hoefde hij er maar met één voet echt in, omdat Daantje intussen zelf al ijsbrekend zijn kant op kwam, zodat hij al snel aan z'n lurven eruit gesleurd kon worden. Floor was intussen solidair ook het ijs op en erdoor, maar zij kon gewoon staan tussen de schotsen en kwam er zelf weer uit - mèt de bal, trouwens.
Pfff.
We hebben ons erover verbaasd dat de honden zelf zich helemaal niets van zo'n incident aantrekken, Daantje huppelde meteen weer opgewekt rond en leek het niet eens koud te hebben, terwijl het toch een paar graden vroor.

Meer sneeuw

Het is dat ik een hond heb, anders bleef ik vast binnen! Het vriest, het waait en het sneeuwt weer. Al moet ik zeggen dat het vanmiddag een stuk minder koud was dan vanmorgen, want het waait niet zo hard meer.

Intussen houdt C mij via WhatsApp op de hoogte van haar culinaire hoogstandjes: een pizza from scratch met een bodem van speltbloem. Hij moet verrukkelijk zijn. Als het niet zo glad was ging ik een stukje proeven! (In vrijwel het hele land inmiddels Code Oranje voor ijzel en ijsregen. Jakkes)

Water

Wat een water, wat een water! We hebben de zon al een week niet gezien en het blijft maar regenen. Tara vindt 't drie keer niks. Op de onderste foto zou een ijsvogeltje te zien zijn, een klein staalblauw stipje scherend vlak boven de beek, ware het niet dat hij al uit beeld was tegen de tijd dat ik af kon drukken :).

Herfst

Het is al dagen heerlijk weer - dat wil zeggen geen wind en niet koud - en de herfstkleuren zijn weer adembenemend dit jaar. Helaas weinig zon, vandaag duurde het tot ver in de namiddag voor de nevel begon te verdwijnen. Toch maar even foto's gaan maken.

Droog

Het was een ongelooflijk mooie dag vandaag - al krijgen we niet zo'n fraaie Indian Summer als vorig jaar, overmorgen gaat het weer omslaan. Maar het is ook ongelooflijk droog overal. Augustus gaat de boeken in als een maand met veel neerslag, alleen: niet hier! De beek staat bijna droog, de beuken laten hun blad al vallen, de struiklaag staat zichtbaar te verdrogen en de berk bij de parkeerplaats ziet er zelfs uit alsof hij het loodje gaat leggen.

Alweer

Da's alweer de derde keer dit jaar dat-ie met z'n stink-injector langs geweest is, en dat we weer een week of nog langer niet met de honden balletjes kunnen gooien in het weiland. Okee, het weiland hoort officieel natuurlijk ook niet tot het losloopgebied, maar jammer is het wel.

IJsvogel :)

Nee, de ijsvogel staat niet op de foto, duh! Ik had alleen mijn telefoon bij me. Maar hij was er wel, vloog met een grote boog om me heen, wat een prachtig gezicht!
En dat op wat ik het mooiste plekje bij het losloopgebied vind. Strikt genomen hoort de hond hier aangelijnd te zijn want het ligt een stukje van de eigenlijke loslooproute af, daarom is het er altijd hartstikke rustig en zó mooi: weiland, bouwland, bos met hele grote bomen en de beek met een stuw erin, zodat je voortdurend water hoort kabbelen.

Exoot

Talk of the town, althans in het losloopgebied. Vier dagen geleden is er ineens een parkiet verschenen. Geen grasparkiet, want daar is hij (of zij) te groot voor: het formaat van een flinke merel. Een Catharinaparkiet, misschien?
FT heeft al een poging gedaan om 'm te vangen, want het lijkt wel leuk dat zo'n vogeltje lekker vrij rondvliegt, maar parkieten houden van gezelschap en hij zit hier maar in z'n uppie. In de zomer zal hij zich misschien wel weten te redden, maar in de winter heeft hij geen schijn van kans. Dus in principe is hij beter af in een volière, met soortgenoten. Hij is wel naar de kooi komen kijken, maar heeft hij niet zoveel honger dat hij er ook inspringt...

ETA een maand later: hij is er nog steeds!
ETA september: rond 18 augustus heb ik 'm voor het laatst gezien...

Maar waarom?

Het losloopgebied bestaat eigenlijk uit een tweetal karresporen tussen percelen bouwland, weiland en bos en twee beken. Er leven héél veel vogels. Naast ganzen, fazanten, duiven, reigers (ook zilverreigers), kraaien, gaaien en eksters vooral bosrand-zangvogeltjes: merels, mezen en vinken, maar ook roodborstjes, winterkoninkjes, boomklevers en spechten. En minder courante soorten zoals de ijsvogel (al zie je die niet zo vaak) en het zwartkopje (dat onvoorstel mooi kan fluiten). Er zullen nog wel meer soorten leven, maar ik ken al die kleine fluitertjes niet goed uit elkaar.
Aan de omvang van de bomen langs het pad te zien, ligt dit agrarische infrastructuurtje er al sinds de tweede wereldoorlog, waarschijnlijk nog langer, zonder dat er veel verandert. Ik neem aan dat de vogelpopulatie er ook al zeker zo lang probleemloos gedijt.
Toch heeft iemand het ineens zinvol geacht om vijf nestkastjes op te hangen.
Dat nestkastjes in de aangeharkte bebouwde kom een functie hebben is duidelijk, maar hier? Waarom?

Actiefoto :)

Het valt niet mee om een goeie actiefoto van een springende hond te maken :). Gelukkig is het ook een keer wel gelukt.

Dump

Bij de ingang van het losloopgebied wordt relatief vaak afval gedumpt. Tuinafval, puin, vuilniszakken... laatst zelfs een aquarium (in scherven). Meestal belt iemand wel met de gemeente en dan wordt het over het algemeen dezelfde dag nog opgeruimd.
Vanmorgen had iemand er z'n haan achtergelaten. Nog keurig in een piepschuim doosje. Eigenaardig.

Winter

Raar hoor. Iedereen was al helemaal naar de lente toe aan het leven en nu is het ineens winter. En niet zo'n beetje! Afgelopen nacht was het in de Flevopolder -22, de koudste nacht in Nederland sinds 1956 :). Zelfs hier tegen de keukenmuur is het -15 geweest.
Maar het is ongelooflijk mooi, allemaal, en het waaide vandaag niet, dus met voldoende laagjes aan was het prima uit te houden.

Koud!

Het leek een echte kwakkelwinter te worden, de hele maand januari grijs en nat en vooral: dooi. Maar op de laatste dag van januari sloeg het om en nu vriest het dat 't kraakt. Ook overdag matige vorst (en 's nachts zelfs strenge vorst), en inmiddels al drie dagen met een glasheldere blauwe lucht. En een chillfactor om U tegen te zeggen, want het waait zo nu en dan flink.
Het is even wennen (extra t-shirt, muts-met-flapjes op, twee dassen om, ouwe pyjamabroek onder de spijkerbroek :)), maar toch ook wel weer leuk om mee te maken. Er wordt al geschaatst (althans op ondergelopen weiland, het open water is nog lang niet te vertrouwen) en de honden blijven prachtig schoon tijdens de wandeling.
De kipjes slaan zich er kranig doorheen en blijven zelfs leggen.

Kon nog hoger

Greppeltjes zien eruit als sloten, sloten zien eruit als kanalen en hele stukken weiland en bouwland staan blank. Het is de hele week dan ook extreem weer, met storm en héél veel regen, vandaag voor de tweede keer een code oranje van het KNMI. In het noorden kunnen ze het water niet meer kwijt door de harde wind die pal op de kust staat. Van de ratjes geen spoor meer, die zijn of verdronken of verhuisd...