Dat had ik veel eerder moeten doen: een mooi, stevig opstapje aanschaffen. Met name om de bovenkant van de haag netjes te kunnen knippen (maar voor allerlei andere dingen zal het ook goed van pas komen). Heb ik jaren onhandig staan wiebelen op een kunststof krukje, terwijl je voor nog geen vier tientjes riant hogerop kunt komen.
"Hogedrukken", al had ik het maar één keertje gedaan, is leuk. Ik weet niet meer precies hoe ik erop kwam, maar eigenlijk zou ik ook wel zo'n apparaat willen. Aan de ene kant is het handiger om er zo nu en dan eentje te lenen (zo vaak heb je 'm tenslotte niet nodig), maar het nadeel daarvan is dat je dan achterelkaar door moet werken. Da's lastig, want dan staat alles blank :).
Dus aan het googlen. En omdat ik bedacht had dat het misschien ook wel handig zou zijn voor het terrasdak, is FT eerst nog een keer zo vriendelijk geweest om langs te komen met die van hem, om dat te testen. Dat werkte goed, met name langs de randjes, die krijg je met druk beter schoon dan met de hand. Al blijft het een probleem hoe je over de hele diepte van de terrasdakplaten moet werken, die zijn 3.70 meter lang...
Anyway. Grondig gegoogled, en gekozen voor een blauwe en niet voor die gele.
Ik heb heel veel plezier gehad van de 30D, maar hij begon langzamerhand ècht oud te worden. Niet alleen omdat de techniek inmiddels veel verder gevorderd is, maar ook omdat hij ouderdomskwaaltjes begon te krijgen, zoals het haperen van de sluiterknop.
Dus na lang wikken en wegen besloten om een nieuwe camera aan te schaffen.
Wàt een verschil!
Het is natuurlijk wennen, al die nieuwe mogelijkheden en functies, maar wel superleuk :). Ben nu druk aan het oefenen met back button auto-focus: focus losgekoppeld van de sluiterknop. Ik geloof dat ik daar een groot fan van word!
Ik heb bijna een jaar lopen twijfelen of ik 'm zou bestellen: een garter bar voor de LK150.
Het is een vrij duur gadget, tenslotte, en er bestaat maar één leverancier voor de incourante naaldafstand van een mid-gauge. Maar uiteindelijk heb ik besloten dat ik niet zonder kan. Vandaag is hij gearriveerd, helemaal uit Amerika en gelukkig ongemerkt door de douane geglipt! Ik had zó veel video's over het gebruik van de garter bar zitten bekijken, dat ik verwachtte dat ik gewoon kon gaan zitten en garter stitch breien, maar dat viel tegen :). Je moet er echt mee leren werken. Maar het gaat wel een heleboel tijd schelen. Ik ben er blij mee.
Het kwam eigenlijk door de foto's die Bart had gemaakt op een buurtbusbijeenkomst: binnen, hartstikke slecht licht, en toch zonder flitser. Perfecte en haarscherpe foto's. Bleek dat hij zo'n superlichtsterk 50mm lensje had aangeschaft.
Nu heeft hij een veel modernere camera dan ik, eentje die erg goed met hoge ISO-waardes om kan gaan, maar dan nog.
Ben gaan researchen, en wat blijkt: je kunt niet zonder :).
Ik heb een prachtig antiek zwart houten bureautje van mijn moeder geërfd. Beeldschoon en met enorme emotionele waarde, maar... het neemt een hoop ruimte in terwijl het volstrekt onpraktisch is. Te smal om lekker aan te zitten schrijven, te klein om er een laptop in op te bergen (om van de printer nog maar te zwijgen). Hoe mooi ook, een ongeschikt meubel voor een huisje waar je een beetje moet woekeren met ruimte en opbergruimte. Ik was dan ook al een tijd op zoek naar een dressoir-achtig kastje, liefst in de (vintage deense) stijl van mijn ladenblok en eettafel, maar wat ik vond was meestal te duur of nèt niet wat ik zocht.
Tot ik via de M-lijst zag dat iemand een kastje van haar grootouders wilde verkopen. Dat was 'm! We waren het snel eens over de prijs, en JD was zo lief om het voor me uit Soest te gaan halen - en meteen het bureautje door te brengen naar HvH (als ik het wegdeed wilde hij het graag hebben, en hij heeft een groter huis dan ik).
Dus nu staat het er. Prima. Alles waar ik een plekje voor zocht past er makkelijk in.
Alleen: één vak heeft glazen deurtjes. Wat zet je in een kastje met glazen deurtjes? Juist: siervoorwerpen. En die heb ik niet of nauwelijks, in elk geval niet van het soort dat je achter glazen deurtjes tentoonstelt. Ik verzamel niets, waarschijnlijk omdat ik meer houd van ambacht dan van kunst, en dingen vooral mooi vind als ze in de eerste plaats functioneel zijn.
Een eigenaardig soort luxe-probleem :). Maar er zal zich vast wel iets voordoen.
... daar kun je toch niet zomaar voorbij rijden? In een waxjasje dat van ouderdom uit elkaar valt?
(Het is de winkel van Bardale in Voorst. En het is een model jasje waar ik al zes jaar geleden voor gevallen was. Ik kwam er langs op de terugweg van Bussloo, héérlijk lenteweer!)
Het is al zo'n vijftien jaar geleden dat ik voor het eerst een stoomcleaner heb aangeschaft, omdat een stoomcleaner alle hittebestendige oppervlakken perfect schoonmaakt, zonder gebruik van schoonmaakmiddelen. Het was een Singer, en hij kostte een vermogen. Het was dan ook een subliem apparaat, want hij doet het nog steeds perfect, tot de dag van vandaag. Maar hij heeft ook een aantal nadelen: een opwarmtijd van bijna twintig minuten bijvoorbeeld, terwijl je, zeker in zo'n klein huisje als dit, in tien minuten beneden klaar bent. Verder is hij log, lomp en niet te tillen, en de accessoires zijn stug en moeilijk te bevestigen. Drie keer de trap op en neer om 'm met al z'n paraphernalia naar boven te slepen. Afgezien van een klein "ready" lampje zie je er niets aan, ook niet hoeveel water er nog in zit. Hij bouwt tegen de 5 bar druk op, en eerlijk gezegd heb ik dat altijd een beetje angstaanjagend gevonden... Kortom: superieur apparaat, maar toch haal ik 'm veel te weinig tevoorschijn.
Van de week was ik bij HvHE, die min of meer in een opwelling een Shark steam mop had aangeschaft.
Ooohh! De voordelen van een steamcleaner zonder de nadelen! Opgewarmd binnen een minuut, met één vinger te tillen, en te gebruiken in combi met microvezel dat gewoon met velcro vastzit!
Ik heb 'm een middagje geleend en prompt dezelfde avond zelf eentje besteld.
Heerlijk, wat een super apparaat!
Daar is-ie weer: Designaknit!
Way back in de jaren negentig had ik dit programma ook al: een briljant programma voor het ontwerpen van breiwerk, dat bovendien aan een electronische breimachine geknoopt kan worden. Dat geeft de mogelijkheid om stekenpatronen te downloaden naar de breimachine, en de mogelijkheid om interactief te werken. Het is een peperduur programma (zeker de "pro" versie die ik toen had) en het bleef ook zo duur, omdat het ongelooflijk beveiligd was tegen kopiëren. Destijds draaide het alleen als er een hardware dongle aanwezig was in de parallelle poort. Als je computer crashte of als je van OS veranderde was je in de aap gelogeerd...
Maar als het eenmaal werkte, werkte het ook fantastisch.
Helaas, omdat ik dacht dat ik toch nooit meer zou gaan machinebreien en in het kader van de mega-declutter toen ik ging verhuizen, is het programma, inclusief die vermaledijde dongel, gesneuveld. Dus geen mogelijkheid om weer te upgraden.
Ik heb 'm dan ook opnieuw aangeschaft, dit keer de minder dure handbrei-versie. De LK150 is toch niet electronisch, en omrekenen van hand- naar machinebreien kan ik zelf wel. Geen dongel meer, gelukkig, wel moet de CD in z'n drive aanwezig zijn wil het programma starten.
Dit is een nieuwere versie, maar gek genoeg merk ik eigenlijk nog weinig verschil met de vroegere versie (al bestond er toen nog geen handbrei-versie), alles werkt nog net zo.
Leuk!
Dat had ik veel eerder moeten doen - vorig voorjaar, ofzo. Het Hittegolfje 2012 hebben we waarschijnlijk alweer achter de rug maar de warmte ervan hangt op het ogenblik nog in huis, dus vannacht heb ik er in elk geval nog plezier van. Wie weet krijgen we nog een hittegolf, en zo niet dan ben ik vast goed voorbereid op volgend jaar :).
Ik wilde 'm al een tijdje hebben, temeer omdat je 'm naar het schijnt ook uitstekend kunt gebruiken als rijs-oven voor brooddeeg: een dehydrator. Deze week was hij in de aanbieding bij Hanos, en daar heeft HvHE een kaart van.
Hele ervaring trouwens, ik was er nog nooit geweest - het is er koud! en verder geef je er (net als vroeger bij de Hocras) altijd meer uit dan je van plan was. Maar goed, ik heb mijn Stöckli Dörrex!
ETA: Inmiddels appelschijfjes gedroogd tot een soort chips: héérlijk! En een stuk karton aangeschaft om er een rijsoven van te maken, ben heel benieuwd of dat werkt. Zou fantastisch zijn, want zorgen voor een warme omgeving voor de eerste rijs is altijd een heel gepruts.
Ik gebruik al meer dan tien jaar het "landleven" serviesgoed van Pottery Decoration als keukenservies - ik heb er zelfs een onderdeel zelf van beschilderd. Maar ik raak er op uitgekeken. Ik vind 't nog steeds mooi, daar niet van, maar het krijgt hier en daar barstjes en scherfjes, en vervangen of aanvullen is lastig, omdat het apart beschilderd moet worden (en er dan weer nèt ietsjes anders uitziet) en de keuze van onderdelen enigszins beperkt is.
Na rijp beraad en een beetje met pijn in het hart besloten dat ik er niet oud mee wil worden.
Op zoek naar iets anders, dus. Dat valt nog niet mee, wat een embaras du choix!
Na lang zoeken gekozen voor Pools aardewerk, Bunzlau om precies te zijn. Keuze uit iets van 150 onderdelen (tot een keukenrolhouder en een hondenvoerbak! aan toe), allemaal verkrijgbaar in wel vijftig verschillende decoren (en daar komen er elk jaar meer bij), die in principe ook nog allemaal door elkaar gebruikt kunnen worden. Ja, daar wordt 't een ratjetoe van, maar het heeft ook wel wat :).
Vandaag de knoop echt doorgehakt en een basisset aangeschaft bij Arte-fact in Velp. Nu is het een kwestie van rustig verder verzamelen... :).
Erg leuk, trouwens, een bezoek aan Arte-fact: prachtige lokatie en een charmante ontvangst. Op de site van Arte-fact staat dat de tuin (deels) ontworpen is door Arend Jan van der Horst en that rang a bell - en inderdaad, de tuin is opgenomen in het boek "Tuinen in Nederland", waarvan ik in de Letterwerk-tijd de tekstinvoer heb gedaan! In de jaren tachtig, of daaromtrent.
Zo'n maand of twee geleden werden de verkeerde stoeltjes bezorgd... En de leverancier leek licht geïrriteerd dat ik daar een probleem van maakte: u kunt ze gewoon gebruiken, zeiden ze, en het wordt opgelost, wat wilt u nog meer? Over geld werd helemaal niet gesproken.
Ik begon me er al min of meer bij neer te leggen dat ik dan maar met de verkeerde stoeltjes moest leren leven, maar surprise, gisteren belden ze dat vandaag de goeie stoeltjes zouden komen. En ja hoor!
Ik ben er blij mee (en ik heb ze betaald)!
Ik had mijn tablet verkocht (omdat ik 'm nauwelijks gebruikte nadat ik ermee uitgespeeld was). Goed excuus om een nieuwe foon aan te schaffen! Was van plan om me natuurlijk eerst goed te oriënteren enzo, maar toch ook meteen maar even op Marktplaats gekeken en laat daar nou een nieuwe foon op staan die mij perfect leek - gebeld, afspraak gemaakt, opgehaald.
En hij is perfect! De Experia Ray, een nieuwe kleine smartphone van Sony. Het is even wennen - de eerste twee keer dat ik gebeld werd wist ik niet hoe ik op moest nemen :) - en even prutsen om alles zo in te richten als ik het hebben wil, maar hij is geweldig, en de camera (8MP!) is subliem.
De C903 heeft drie jaar lang onberispelijk gewerkt, maar ja... compleet verouderd, hè.
Als je dag in dag uit in het veld loopt te banjeren, heb je goeie laarzen nodig. Toen mijn Dubarry's na een kleine tien jaar gebruik echt versleten waren heb ik me dan ook vermand en bij een echte outdoorkledingwinkel een paar splinternieuwe aangeschaft.
Een paar weken geleden - nog geen twee jaar na de aanschaf! - gingen ze kapot: bij beide laarzen liet de zool aan de voorkant los. Het huilen stond me nader dan het lachen. Hoewel de officiële garantietermijn maar één jaar is, toch maar terug naar de winkel.
En wat bleek: ik mocht vandaag gratis en voor niets een paar nieuwe laarzen op komen halen!
Da's pas service!
Ik heb er verrassend lang over gedaan om me te realiseren dat je door te croppen een onderwerp wel beeldvullend kan maken, maar dat het nooit echt scherp kan zijn als het oorspronkelijk maar een klein onderdeeltje van de foto was. Toen dat kwartje eenmaal gevallen was begon het denken over een langere lens. Mijn 24-105 is een absoluut fantastisch, maar hij kan een onderwerp nu eenmaal niet echt dichtbij halen zoals - bijvoorbeeld - een 70-300.
De vraag is dan: welke? Een tweede hypotheek nemen om een lens uit de L-serie van Canon aan te schaffen? Da's een beetje lastig als je in een huurhuis woont. De goedkope Canon? Een Sigma?
Ik ben er over gaan praten met mijn vakfotograaf, die het aanhoorde en mij vervolgens een fotoboek in handen gaf met voorbeeldfoto's van de Tamron 70-300 VC. Hele fraaie foto's. Doorslaggevend was een foto van een springende bordercollie :).
Volgens de reviews is het een prima lens voor z'n prijsklasse, maar bij f8 en rond de 200mm is het een prima lens period. De AF is niet bijzonder snel, de stabilisatie werkt uitstekend.
Ik heb 'm aan het eind van de middag opgehaald en het is vandaag uitgesproken druilerig weer - niks f8, dus, maar als je een nieuwe lens hebt wil je nu eenmaal foto's maken. Alles met ISO 500 en het is evident dat je bij 1/125 geen springende hondjes kunt fotograferen (kortere sluitertijden zaten er bij zo weinig licht niet in), maar het is wel èrg leuk om zo ver in te kunnen zoomen! En nu maar hopen dat het snel lichter weer wordt!
Wat de foto's betreft: prachtig boswerk van HvH, volop sneeuwklokjestijd, de hondjes zijn alweer bijna vijf maanden oud en al groter dan Tara, Jess die even af moest koelen en... een paar dozen Rosario, lekker!
Op een ochtend eind januari kwam ik er 's morgens tot mijn schrik achter dat allebei mijn vrieskastjes het niet meer deden. Er hing een sterke kortsluitingbrandlucht in de schuur en de stop in de meterkast was doorgeslagen... Met hulp van HvH ontdekt dat de onderste vrieskast kapot was, het kastje dat ik kort geleden via MP had aangeschaft werkte nog goed. Gelukkig zaten ze geen van beide erg vol, dus ik heb gauw de inhoud van de onderste in de bovenste gepropt (dat ging net).
Vervolgens Expert erbij gehaald. Bleek dat het regelhokje echt in brand had gestaan en dat dat kwam door vocht. Er stond water onder de bovenplaat en dat kwam, aldus Expert, omdat er een kast bovenop gestaan had. Daar kunnen ze niet tegen. En repareren was niet mogelijk, er zou een nieuwe printplaat in moeten, maar de plek waar die zou moeten zitten was door brand vernield. Tsk. Dit was een vrieskast die ik nieuw gekocht had toen ik hier kwam wonen.
Intussen was er weer een halve achterbout onderweg...
Lang verhaal kort: nieuwe vriezer. Een oerdegelijke kist, met extreem laag energieverbruik.
Na een dagje wennen aan z'n nieuwe plek via bedrijfstemperatuur (-18) naar "superfrost" temperatuur, en klaar om gevuld te worden. Heerlijk, zoveel ruimte en veel overzichtelijker dan een kastje, dat dan weer wel.
Ik heb nog nooit een metronoom (zo'n neurotisch tikdingetje) gehad, maar tijdens de laatste gitaarles kwamen we erachter dat het misschien toch wel handig zou zijn om er eentje te gaan gebruiken.
Uiteraard kijk je dan op Marktplaats. En ja, keuze uit een stuk of twintig, de meeste van Wittner. Een mooie Piccolo uitgezocht, bod gedaan, snel en vriendelijk mailtje terug, geld overgemaakt en de volgende dag had ik 'm al in huis! Fantastisch is dat toch!
Veel van de takken in mijn takkenbende zijn eigenlijk te dun om te zagen - maar ze zijn prima te knippen! Ik had het eerst geprobeerd met FT z'n schaar en dat werkte zo goed dat ik er zelf maar eentje aangeschaft heb. Als een mes door boter!
Ben er inmiddels ook achter dat die afgeknipte takjes ongelooflijk goed aanmaakhout zijn. Ze zijn zowat met een lucifertje aan te steken en geven een prachtig levendig vlammenspel. Handig om de kachel aan te maken, ook handig om het vuur even op te peppen als hij bijna uit is (omdat het nog helemaal niet koud is 's avonds stook ik maar één blokje tegelijk).
Marktplaats is en blijft en geweldig.
Vlees en gros inkopen is fantastisch, maar in deze tijd van het jaar wordt er van alles tegelijk geslacht en kom je vriezer-ruimte tekort. Daarom maar eens op MP gekeken of er niet een vriezertje-voor-erbij te vinden was. En ja hoor! Op loopafstand van mijn huis. Een keurige, goed onderhouden vriezer voor een paar tientjes.
Gebeld, wezen kijken, eens geworden over de prijs, en de verkoper is 'm meteen even komen brengen (mijn autootje was te klein) en heeft 'm keurig op z'n plek gezet. Alles binnen een uurtje geregeld.
